Статуа инспирирана од расказот на Франц КафкаКога станува збор за односот на политиката и книжевноста, во кој книжевноста е согледана како носечка  сила на определена политичка идеологија, никогаш не би го издвоиле делото на Франц Кафка. Многу различни интерпретации на  неговите раскази, романи и писма  го претставуваат како писател кој зборува за апсурдот (Опис на една борба, Преобразба и др.), за бирокраската власт (Процес), за различни метафорични состојби на човекот во светот (Преобразба, Дувло и др.), за еден силен едиповски комплекс во неговите писма (Мили татко, Пресуда) и сл., но сепак како да се чувствува некаков недостаток, нешто кое се измолкнува од секакво значење.
Разгледувајќи го овој  проблем на недостатокот (ако може да се каже дека е недостаток кој  создава значења без означител) Жил Делез и Феликс Гатари создаваат една нова интерпертација на пишувачката машина на Кафка токму низ призмата на поимите : содржина која  се измолкнува на било која зададена форма, делото како ризом (многу влезови и излези кои не се подредени на некаква хиерархичност),  схизо-Едип и гротескно зголемување на Едип, револуционерноста на малата книжевност, убивање на метафората и детериторијализацијата на јазикот (детериторијализацијата на устата – да се пишува значи да се гладува) , “вампирските” писма, животинските раскази, бесконечните романи, трансцеденталноста на законот, чувството на вина и теологија на отсуството.
Токму врз овие поими Делез и Гатари  ни прикажуваат дека делото на Кафка не се сведува на  едноставни интерпретации, туку напротив сите раскази, писма и романи се испишани со една нова политика на Кафка која може да се поврзе со еден вид на анархизам упатен кон системот, било тоа да е јазичен, бирократски  или пак семеен и сл.
За да се разбере ваквата поставеност на Кафка кон светот кој го разработува во своите раскази, сепак треба да се разбере неговото согледување на силната индивидуалност на поединецот. Никогаш оној кој говори не може да допре до другиот свет на оној на кој му говори. Невозможно е да се согледа вистинската природа на другиот, а и не може вистински да се допре до него.
Постојано под притискот на општеството човекот се подредува на некави предопределни правила кој го приморуваат да се прилагодува кон системот и да се обиде да се стопи со колективот. Токму поради овој вид на репресија на системот човекот се повеќе  ја губи својата хуманост и навлегува како дел од големата машина на ситемите. Токму она кое го прикажува Кафка е излезот од овие предодредености. Тој не предлага излез кон некаква слобода, зашто таа е невозможна (човекот не може да биде целосно слободен)  туку излез  кој  води кон друго ниво, кој не е ниту повисок ниту понизок, туку е  едноставно премин и излез. Делото на Кафка личи на ризом, на една големо дувло во  кое има мноштво излези и влезови. Ниту едне од тие не е погрешен со што  токму ваквиот изглед овозможува да го избегне едноставното подредување на означителот. Токму овој вид на  (не)организираност на делото  може  да го  разгледаме во расказот Дувло каде во дувлото на суштеството има безброј излези и влезови кои ја осигуруваат сигурноста од непријателот. Широките одаи и ходниците овозможуваат проодност и лесно менување на местото. Да се остане во дувлото од една страна значи сигурност, а од друга стана опасност. Токму оваа поставеност Делез и Гатари ја посочуваат како суштинска за  создавањето на новото толкување на делото на Кафка. Често во расказите и романите може да се пронајдат сликите на ходниците и собите кои се поставени како лавиринти. Преоѓањето од една состојба  во друга, од една просторија во друга го содава основниот поим на ретериторијализација кои подрабира движење за самото себе за да не се биде тука и сега,  зашто означувањето на ОВДЕ И СЕГА значи да се биде означен и поставен во системот. Токму во однос на овие постојани излези и бегства Кафка се обидува да се отргне од наметнатиот систем на општественото уредување. Општеството за да го канализира и неутрализира човековото либидо  му поставува безброј  норми, правила  со еден збор го ограничува. Фрустрираната желба која се потиснува означува некакво приспсобување кое Кафка го прикажува преку сликите   на кои се претставени луѓе чии глави се спуштени во покорност,  а рамките на сликите само означуваат нивно затворање.  Подреденоста во општеството и потиснување на желбата Кафка ја прикажува и со претставување на околувратниците на луѓето како показатели на прилагоденост, мирување  кое во расказот Опис на една борба е претставено преку собарката која носи црна трака на вратот и означува некоја подреденост во општеството  (оштествена положба),            но и  закочена желба која може само во  затворени, затемнети простории да се изрази и ослободи. Ваквото ослободувње не е она кое Кафка го предлага, зашто според него слободата е невозможна  и постојат безброј  излези кои овозможуваат движење кое стои наспроти помирувањето. Ослободената реализираната желба се реализира со крикот, нејазниот звук, цивкањетоа со тоа се вршИ И детериторијализација. Ваквите звуци претставуваат од една страна некаво навраќање кон минатото, детството пред човекот да биде општествено нормиран, а нејасноста на звуковите која кај Кафка е сегогаш присутна како шум е она кое одбива да се сведе на  некакво означување и негова цел е да овозможи навраќање,  движење кон новиот излез. Токму ваков пример може да се согледа во расказот Опис на една борба каде богомолецот решава да свири на клавир зашто се чувствува среќен,  а при тоа тој не знае како да свири, за на крај воопшто да не свири,  а да добие критики за доброто свирење.
Како еден од најнејасните раскази, расказот Опис на една борба особено силно може да сведочи за Кафкиниот излез на постојано поместување кое се измолкнува на означувањето. Неповрзаноста на целините и некаква оквирна приказна која во себе ги содржи различните и независни  приказни ни укажува на фактот дека и во самите раскази тој како да сака да ни покаже дека смислата може да се постигне и при тоа да не се подведе на означувачката рамка. Овој расказ уште во самиот почеток не воведува во една ситација во која е претставена некоја забава каде нараторот  започнува разговор со својот познајник. Тој му кажува дека е особено среќен поради тоа што има свршеница, а за да му ја раскаже својата целосна среќа, тие ке ја напуштат забавата. Оваа  прошетката низ улиците  може да се согледа како еден вид на ретериторијализација која дозволува некаков разговор, пишување наспроти забавата која претставува состојба на конвенцијализираност-таму каде не може слободно да се движи. На забавата устата ја има својата основна територијалност на јадење и пиење, но разговорот е онаа ретериторијализација на јазикот.  Детериторијализацијата во просторот ја прикажува и детериотријализацијата на јазикот и устата, а гладот е секогаш присутен, зошто невозможно е да се  јаде и да се зборува (пишува) истовремено. Но разговорт  постојано како да се води во една личност, ни во најмала рака тој  не  може да се објасни, а ниту пак разговорт е сведен на некаква целина. Разговорот на познајникот се сведува на раскажување на неговата љубовна средба со собарката и опис на неговата врска со свршеницата. Но разговорот ни се чини како да оди еднонасочно,  а при тоа како нараторот да се обидува да му избега на својот познајник. Бегањето, менувањето на  позицијата означува и менување на позиција по секој остварен контакт. Посотојаното менување на местата Кафка ги прави и со воведување на една друга реалност, и тоа онаа на сонот во кој можеби се навестува  крајната  детериторијализација. Светот кој тој го создава во своите раскази е свет во кој се случуваат крајно бесмислени нешта, промената на позициите ни дава слика на еден целосно некохерентен свет. Не треба да се гледа делото на Кафка како свет на апсурдноста која се поврзува со егизистенцијализмот туку како апсурд кој се бунтува против ситематичноста на светот. Ониричноста е ретериторијализација во која нараторот се обидува да создаде нов свет и тоа по своја желба, свет кој не означува целосна слобода и среќа, туку еден премин кон нова состојба во која не е ништо поразлично од претходната, но сепак овозможува движење. По неуспешната ретериторијализација во просторот ( тој паѓа пред катедралата и останува беспомошно да лежи) тој движењето го продолжува во другиот свет на сонот.  Вториот дел од расказот насловен како Забава или доказ дека не е возможно да се живее во поднасловот Јавање се случува првиот премин,  а тоа е јавнувањето на својот познаник за подоцна да дојде во една релнот која самиот ја креира, а што соодветствува на содавањето нов свет –пишувањето. Новиот свет најмногу наликува на сонот зашто низ него се упатува на одредени претходни слики на некое сеќавање.  Во приказната за Дебелкото кој го носат на носилка  е покажана уште една особина на кафкината машина, а тоа е гротескноста. Хуморот кај Кафка  може да се согледа низ различни раскази и тоа особено поради таа негова игра на постојано и претерано  зголемување.
Гротескниот хумор кај Кафка особно може да се разгледува токму низ прзима на схизо-Едиповиот триаголник во кој на аглите стојат таткото-синот-мајката. Наспроти толкувањата за Едиповскиот комплекс во расказите на Кафка, во  овој нов влез кон поинаква интерпретација  конструирањето на ваков триаголник се согледува дека нема вистинско обвинување на таткото, ниту пак негова целосна невиност што  упатува само кон едно зголемување на триаголникот т.е едипализација на универзумот.  Ваков триаголник може да се констуира во расказот Пресуда   каде во едниот агол стои  синот (Георг), во другиот  неговиот пријател од Русија,  а во третиот татковата фигура. Но одност кон таткото не се сведува на борба за да се ослободи од него,  туку да се пронајде начин  да се излезе, да не се покори на даденото очекување и да се погледне подалеку и различно од таткото.  Во овој раказ таткото повеќе не е цврста фигура која произведува страв,  тој е старец кој  не може да се движи и целата негова претставителност се чини како беспомошен старец и овозможува да се изврши детериторијализацијата-смрт.  Зголемувањето на овој триаголник е извршен со замена на еден учесник, а тоа е пријателот од Русија со што овој триаголник повеќе  личи на судење во кое спротиставени се таткото и синот, а пријателот е оној кој известува, таткото пресудува,   а синот е оној кој се детериторијализира и избира излез поинаков од оној  кој   го   избрал негоиот татко. Таткото е оној кој се покорил, оној кој ја наведнал главата пред судскиот апарат,  но синот  го избира излезот. Во обичниот семеен триаголник секогаш се проектираат други триаголници како што е случајот во расказот Преообразба каде триаголникот е татко-син-шефот. Во овој триаголник таткото се приспособил и покорил кон властите, повсоките инстанци, додека  пак  Грегор Самса го избира излезот со ретериотијализацијата во бубачка. За да избегне да се покори тој станува бубачка кој не е ниту симбол,   ниту архетип ниту пак некаква метафора.  Полухуманата состојба на животното е она ке значи некакво ново ниво, нов праг на состојба на движење во место, додека па бубачката, кучето или пак мајмунот не се метафори тие не носат значење. Кафка ја убива секоа метафора зашто метафората означува нешто кое треба да пренесе значење за нешто друго, а Кафка сака да го постигне спротивното – да значи, а да не се подлегне на означувањето и да се сведе во системот.  Затоа животните се совршен излез и ретериторијализација, тие овозможуваат да се пренесе во ново ниво со ист интензитет за што битно  е движењето и не тоа во простор туку во состојби  се со цел да не се покори да не се подведе на значење за на крајот  да се постигне конечната детериторијализација –смртта.  Додека пак децата кои  многумина би ги земале како оној човечки дел кој се уште не е принуден да се  покорува на општествениот систем, Кафка сепак ги одбира животните, зашто децата непрекинливо се движат кон возрасни и притоа тие не се совршен пример за ретериторијализација. Токму кон ова може да се придодаде и Приказната на богомолецот  кој се моли во црквата само со цел да го потврди сопственото постоење.Тој толку гласно и понизно се молел што било невозможно да не се примети . Тој работите сами по себе ги заборава па затоа за да биде уверен во сопственото постоење мора да се моли. Зошто човекот мора да се означи себе со нешто друго? Дури и во разговорот помеѓу двете жени се  прикажува една сосотјба на разговорот кој е бесцелен, непотребен, излишен .Тој е комуникација сведена на ништо,  а притоа  очекуван и предвиден. Ваквата општествена улога на која се подредиле  богомолецот ја опишува  на една забава на која тој води разговор со една девојка  каде тој се обидува да оствари комуникација  но безуспешно.Тој никако не може да допре до девојката која во еден момент му вели :
“Истина је наиме сувисхе напорна за вас, господине јер како само ви изгледате! Ви сте целом друзином изрезани од свилене хартије, до зуте свилене хартије, као каква силуета, и кад ходате, мора се цути како сустите. Зато није ни оправдано зестити се због васег дрзанја или мисленја, јер ви сте принудени да се повијате пред оном даску ветра који управо струји у соби”
Разговорите кај Кафка се сведени на една апсурдност со цел да покаже дека кога се прави разговор не се постигнуав никаква цел или пак вистина, туку напротив само бесцелно се водат за забава  за да се иполни она што се очекува од нас. Токму ова е разговорот меѓу двете жени, нивниот разговор е само по навика, без постигнување некаква цел туку едноставно говорење кое би ја потврдило нашата присутност. Токму  на самиот крај  на овој расказ Опис на една борба  се дава опис на свршеницата и нивниот однос. Таа  е прекрасна и совршена, но под нејзината маска таа е  непозната, зоашто кога човекот се обидува да воспостави контакт со друг влегува во една нова улога, една нова маска зад која ни самиот не знае што се крие. За да побегне од оваа принуденост да се покори на општеството тој има повеќе можности,  но да се постигне ретериторијализација и да се избегне означувањето  потребна е целосна детериторијализација, а тоа е смртта. Звукот  од виолината кој е само како звук кој не  е чист ја означува ослободената желба  за потоа да следи конечната детериторијализација.
Кога станува збор за одност кон свршениците  важно е да се спомене дека во создавањето на делото на Кафка кое го сочинуваат писмата, расказите и романите тие се еден вид на животна крв која ја придвижува кафкината пишувачка машина.  Писмата се еден вид на ризом кој  се разгранува, а притоа оној на кој им се пишува (свршениците) се оние кои само треба да го продолжат кружниот и беконечен тек на  протокот на писма. Кафка воопшто не се интересира за да дознае за оној на кој му пишува, за него е битно да се продолжи со пишување. “Субјектот на искажувањето е оној кој пишува, а субјектот на исказот е оној за кој се пишува. Токму оваа двојност Кафка ја употребува на еден иозпачеи и ѓаволски начин.” Таа первезна изопаченост на писмата и субјетот на искажувањето тој го покажува во расказот Опис на една борба зашто низ целиот разговор се води борба меѓу два субјекта со цел да се наметне само еден па дури и по цена на сопствената пропаст. Познаникот посојано зборува за својата свршеница и неговите љубовни врски, а пак нараторот е оној кој се обидува да  каже нешто кое би создало разговор не само за забава туку со одредена цел и вистина. Кафка воопшто не пишува за да оствари комуникација,  тој вампирски ги искористува свршениците како проток на писма без крај , но се една опасност каде овие улоги би можеле да се сменат и самиот да падне во јамката на сопствента стапица и да стане оној на кој ќе му бидата упатени писмата, а пишувањето би било закочено. Писмата всушност го покажуваат движењето кое не се одвива во простор туку како постојаното изменување на состојбата.
На второто ниво се наоѓаат расказите кои  се најчесто животински, зашто животните се совршен излез и ретериторијализација. Во нив е овозможено бегството и посотоењето на мноштво влезови и излези. Токму смртно затворените раскази се посоодветни отколку опасните писма. Зашто  движењето во расказите е овозможено се до конечната детериторијализација  (смртта),  а писмото е условено од повратното писмо и одговорот на оној  на кој му е упатено, не зошто тоа носи некое значење туку со тоа се овозможува  создавање на наредното. Преобрзабата е првот излез кој  го прикажува Кафка независно дали станува  збор  за преобразба од човек во животно или или пак е прикажано самото животно. Тоа преобразување е спој на две детериторијализации ( онаа која човекот му ја наметнува и го присилува животното да се покори, но и она кое му го предлага животното на човекот како еден вид на схизо-бегство) со кои се овозможува менување на праговите, но тоа се прагови со ист интензитет. Но овие преобразби не се метафори, ниту пак архетипски слики. Тие претставуваат состојби, прагови кои овозможуваат бегство, промена, движење поради самото движење. Тоа е бегство од секакво означување, бегство кое не сака да искаже ништо за себе. Но во расказите како да се чувствува некаква недоволност, како да завршуваат одеднаш и се затвараат. Но токму во ова се состои значајноста на раскзите, токму во нивната недоволност и заокруженост се добива  онаа постојана промена на праговите за на крајот да се детериторијализира. Во  расказот Преобразба може да се согледа заокруженоста на расказите. Овој  расказ започнува со прикажување на веќе извршена преобразба ,односно:
“ Кога едно утро Грегор Самса се разбуди од вонемирувачки сон, се најде себеси в постела преобразен во монструозаен инсект.”
Ваквата преобразена состојба уште во самиот почеток се поврзува со една слика со убава позлатена рамка на која е прикажана едан дама со шешир и крзнен околувратник. Со оваа слика се прикажува закочената желба и покореноста додека со преобразбата е постигната само промената на сосотојбата- ретериторијализација. Токму оваа преобразба на Грегор во бубачка не носи со себе некаква метфора и скриено значење туку тоа е промената, движењето во место кое со себе носи излез не кон слобода туку чисто движење за да се избегне означувањето и подредувањето. Преобразбата на Грегор му овозможува да го премине прагот, да најде излез од претходната ситуација и да се најде во нова состојба. Но крајната детериторијализација е одбележана од звукот од свирењето на виолина на Грета што пак означува движење на една желба која се ослободува. Но движењето  низ излезите и менувањето на прагови во приказните е секогаш одбележан од еден крај, од една конечна детериторијализација. На крајот Грегор умира односно го одбира крајниот излез.
Но во романите кој го сочинуваат последниот дел од делото на Кафка повеќе не станува збор за животни, туку се  појавува некаква подреденост на машината. Но може да се согледа дека одредени раскази можат да станат роман, но тие се прекинати поради тоа што станува збор за пробразба во животно, но можно е да се развие само доколу во самиот расказ се појават одредени показатели на машината. Преобразбата сама по себе значи излез а она што следува по тој излез- смртта е она кое овозможува приказната да се затвори. Создавањето на романот е условено само ако машинските показатели се подредат во една повисока подредености при тоа ако се врзе за некоја конкретна општествено-политичка уреденост. Токму кон ова може да се придодаде дека Кафка воопшто не треба да се смета за интимистички писател,  кој  во своите дела зборува за своите лични внатрешни состојби, туку напротив тој создава една литература која е ангажирана, која зборува за животот и тоа со еден здрав хумор кој потекнува од гротескноста на зголемувањето и претерувањето. Тој пишува за животот и за она што се случува во него. Пишува за една политика на желбата која поради една сурова општествена репресија е закочена, а при тоа покажува дека нема слобода, туку само реализирање на желбата токму преку едно бегство низ многуте излези за да не се биде одбележан, покорен и подведен под норма. Кафка всушност припаѓа на малата книжевност, на онаа на чешките евреи а со тоа тој со самото користење на туѓиот јазик ја создава ретериторијализацијата.
“Не може да  не се пишува, не може да се пишува на германски, неможност да се пишува на некој друг начин.”
Кафка пишува на еден чешки германски кој е значително одбележан со една ретериторијализација и кој не му е мајчин јазик. Но малата книжевност не е одбележана од тоа што таа настанува на мал јазик туку поради тоа што ја создава една мала група. Во малата книжевност поради тоа што припаѓа малата група целата претставува една политика затоа што во големите книжевности индивидуалната приказна  се поврзува со други ивндивидуални приказни додека поради својата збиеност малата книжевност секоја индивидуална приказна ја проширува врз колективот и ја врзува за политиката. Малата книжевност во себе го содржи она кое е револуционерно за да се изнесе она кое ја прави поединечна покрај големите литератури. Токму да се изнесе посебноста наспроти онаа литература која е голема донесува еден вид на револуционерност на малата книжевност која може да се поврзе со популарната книжевност,  но Кафка го прави тоа на еден поинаков начин. Ако во популарните и маргиналните книжевности  јазикот се сведува на некаква машинска употреба и тоа преку претерување во јазичниот израз, симболите, ониризмите, езотеричното значење и сл., Кафка се решава за еден  скуден, скржав израз, израз кој се обидува да донесе значење но и притоа да не биде сведен на ознчување. Затоа Кафка ја убива секоја метафора, а преобразбата е сведена само на излез кој означува состојба или праг и да прикажува  едно посебно живеење со цел да се избегне означувањето.
Токму покрај  ваквото избегнување на означувањето може да се согледаат и теологијата на отсуството и трансцеденталноста на законот кој пак не предизвикува една вина  која треба да произлезе од негово непочитување туку вината која  сама по себе е наметната. Во расказот Во колонијата на казнетите станува збор за една машина-справа за измачување на  осуденикот кој  не ја знае својата вина. Тој е осуден на казна со измачување која функџионира на еден крајно брутелен начина и тоа на начин во кој точно се согледува вината која неминовно постои, однадвор но бива претставена преку самиот исказ-изрекувањето врз самото тело. Машината се состои од три дела наречени постела (онаму каде легнува осудениот) цртач и гребло (оној дел кој врз телото на осудениот ја испишува неговата казна). Она што е особено интересно во овој расказ е токму изгледот на постелата и цртачот кои се опишан како два темни ковчега. При самото читање на расказот она кое ни го зазема најголемото внимание е токму отсуството на законот .Тој како воошто да не посотои без да биде испишан, изречен како исказ врз самото тело. Целата машина на  справата се сосотои од делови кои сами по себе не можат да функционираат, што ни покажува дека кога таа машина би се раздвоила таа би ја загубила својата функција и позади неа не би постоело ништо. Поради тоа што всушност законот посоти само врз основа на казната  во искажувањето тогаш  пак вината е  секогаш приустна како и за оној кој е виновен така и за оној кој е невин :
-“Ја знае ли тој  пресудата ?- Не. …-Би било бескорисно да му ја кажеме. И онака ке ја почувствува на своето тело.. -: вината е секогаш несомнена.”
Тоа е еден вид на постојано движење што ја создава ретериторијализацијата. За да се постави ова движење на ретериторијализацијата мора да се изврши едно демонтирање на машината  да се разгради на составните делови за да се покаже дека таа функционира како еден склоп од различни поединечни елементи. Токму овие три дела на машината соодветствуваат на трите делови кај Кафка: писмата кои се онзачени со стравот  да му биде вратено писмото, расказите кои се означени со постојаното бегство и романите кои се отворени и бескрајни и во кои е означено разградувањето. Разградувањето на системите и апаратите кои вршат некаква устроеност и нормираност кај Кафка не служат како критика за отсуство на Бог туку напротив тие едноставно го прикажуват отсуството без означување. Пред се овие претставувања (а не критики ) се политички, а не интимистички, зашто демонтирањето го претставува отсуството на законот за кој постои желба, а правдата е само вера дека законот всушност е однапред даден. Желбата за правда е илузија и не може да се претстави без законот кој пак само функционира на ниво на исказ кои се поставени од оние кои сакаат моќ и уредување. Токму со ова се поништува таа непосотечка трансцеденција на законот зашто стариот  закон во казненичката колонија е заменет со нов со смената на новиот командант.
Низ целото дело на Кафка може да се согледа една политика која намногу е упатена како спротивност на она кое го знаеме за денешните системи. За него не постои конечно ослободување зашто слободата не постои, а  за да се оттргне од совпаѓањето во целиот систем Кафка предлага  излез кој овозможува движење кое никогаш нема да заврши и  кое ке се одвива до бесконечност зашто не постои целосно ослободување туку постојано одложување.

Речник на поими:
1.Делото како ризом
2.Ретериторијализација- движење во место,менување на прагови кои не се подредени хиерархично
3.Наведната глава- закочена, затворена желба означена преку фотографиите и портретитеи оклувратниците – ретериторијализација
4.Исправена глава -остварена желба означена преку звуците–детериторијализација
5. Де територијализација на устата(јазикот) – истовремено не може и да се јадеи да се говори(пишува), да се пишува значи да се гладува.
6. Гротескноста кај Кафка  како зголемување претставено во схизо-Едиповиот триаголник кој го надминува семејниот триаголник во еден  универзален триаголник
7.Преобразбата во животно како ретериторијализација
6.Убивање на метафората
8.Бесцелноста на разговорот – да се говори без да се соопшти нешто туку да се говори од навика но без цел.
9. “Вампирските писма”- да се пишува писма само поради пишување, а не за да се оствари контакт со оној со кој се допишува – вамписрко користење на допишувачот како проток за писма
10. Затворените животинските раскази  како совршен пример за ретериторијализација
11.Бескрајните романи во кој  е претставена машинската устроеност на машинските показатели
12.Кафка како ангажиран а не како интимистички писател – тој не корити критики туку слики на претставување а не на означување
13.Револуционерноста на малата книжевност каде јазикот е значително обележан со ретериторијализација
14. Јазикот на Кафка-скуден, скржав израз кој носи значење но без да се сведе на означување
15.Теологија на отуството – законот како празна форма, форма зад која не постои ништо кое би го птврдило постоењето на законот како непоништливо – демонтирање на машината
16.Непостоечка трансцеденталност на законот- законот како форма на уредување кој себе си се реализира преку изразот и изрекувањето-испишување на казната врз телото на виновниот
17.Априорна вина- “вината е секогаш несомнена”- вината е предопределена и за виновниот и за невиниот

Hello world!

Јануари 31, 2011

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Следи

Get every new post delivered to your Inbox.